جعفر شهرى باف

449

طهران قديم ( فارسى )

فاستونى و مخمل كه به تناسب قيمت در ستونهاى قفسه و پشت شيشه‌ها و داخل جعبه آئينه‌ها قرار مىدادند ؛ همچنين جعبه‌هائى مستطيل ، به عرض قد سيگار و طول بيست سى سانت ، تمامى و از چهار طرف شيشه كه سيگارهاى خرده‌فروشى را در آنها ريخته جلو دست يا روى جعبهء آئينه براى خرده‌فروشى قرار ميدادند . ملاحظات مشترى با بودن بسته‌هاى حاضر از ده‌تائى به بالا باز مشترى ترجيح ميداد كه سيگار را دانه‌شمار تحويل بگيرد ، چه اولا به فروشنده اعتماد نداشت كه بسته‌هايش صحيح و درست باشد و ديگر آنكه بتواند سفت و شل و سرپر و سرخالى آنها را امتحان كرده عيب‌دارهايشان را پس داده سالم و مطابق سليقه دريافت بكند ، ديگر اينكه مراجعان دكانهاى سيگارفروشى كه غالبا از مردمان چشم‌چران نظربازى بوده با اين وسيله ميخواستند وقت بيشترى در مكالمه داشته سود روحى زيادترى از فروشنده زيبارو برده باشند و چه بسيار هم كه در اين داد و گرفت‌هاى سيگار جهت تعويض و غيره دست و پنجهء فروشنده را لمس و مس نموده در شرايط مساعدتر تا فشردن لب و گونه در حظ جسم و بصر پيشرفت ميكردند ، و در اين شرايط بود كه سيگارفروشىئى بيشتر ميتوانست مشترى و فروش داشته باشد كه فروشندهء خوش‌خلق‌تر و خوش‌برخوردتر داشته باشد ! سيگارپيچى طريقهء سيگارپيچى اين بود كه چند نفر به تعداد لزوم و خورند فروش دكان در اطراف ميز بلند درازى بر روى چهارپايه نشسته هر يك مقدارى توتون آماده ، كه جلو هر كدامشان كپه شده بود ، به اندازهء سيگار در ( كاغذ لول ) « 84 » باريك نموده در كف دستهايشان لول كرده گيرزى را كه بريده و آماده نزديكشان بود برداشته به آن فوتى دميده دهانه‌اش را باز و سر كاغذ لول را داخل گيرز كرده چوب باريكى

--> ( 84 ) . كاغذى مخصوص سيگارپيچى از جنس مخصوص مثل پوست آهو كه حتى در هزاران بار باز كردن و لول كردن عيب نكرده ، سالها مورد استفاده قرار ميگرفت .